ads

วันจันทร์ที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2563

นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)

The Tar Baby
Brer Rabbit and Brer Fox — Weasyl
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
One day Rabbit said to himself, “It’s too dry here. I need some water. I can drink dew in the mornings, but that isn’t enough.” So Brother Rabbit went to Brother Fox. He said, 
“Brother Fox, we all need water. Let’s dig a well.
”So Fox went and called all the other animals together. “Come. Let’s dig a well for our water,” he said. He got Brother Bear, Brother Possum, and Brother Coon. 

When the animals had decided where to dig the well, they start to dig, and they asked Brother Rabbit to help them. "Don't forget, boy. Don't forget," the boy repeat.
Song of the South (1946)
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
“I’m sick,” said lazy Brother Rabbit “Come on,” they said. “Help us dig this well. We all need water.” Rabbit said, “Oh, I don’t need water. I can drink dew in the morning.” So he didn’t help. But when the other animals finished digging, he wanted some of the water. Of course, the other animals didn’t let Rabbit take any water from the well, but he went at night and got a pan full of water.

The next day the angry animal saw Rabbit’s footprints by the well. “What can we do about Brother Rabbit?” they asked. “He thinks he is better than we are. He thinks he is the cleverest animal of all.” Bear said, “I’ll tell you. I’ll sit here by the well all night and catch him.” So Bear sat by the well, but he went to sleep. Again Rabbit came and quietly stole some water. 
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
“We must catch Brother Rabbit,” the animals said the next day. “How can we do it?” Each animal spoke more excitedly than the one before. Brother Bear was the angriest of all, and he spoke the most loudly. Then Brother Fox wanted to speak, and Brother Bear told the other animals to listen to him. 
“Brother Fox will know what to do,” he said. “I know how to catch him,” said Brother Fox. 
“Let’s make a tar baby and put it near the well. A tar baby is the best thing. That night Brother Rabbit went to the well to get some water. He saw the tar baby and thought it was Brother Bear. “I can’t get any water tonight,” he thought. “There ‘s Brother Bear waiting for me again.” He looked a second time and said, “No, that isn’t Bear. He’s too little to be Brother Bear.”
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
Rabbit went up to the tar baby and said, “Boo-oo-oo!” The tar baby didn’t move. The Rabbit put his face near the tar baby’s face and said again, “Boo!” The tar baby didn’t speak. Rabbit ran around and around the tar baby and put his hand near the tar baby’s face, but the tar baby stood still. “I think that’s only a piece of wood,” Rabbit said, “or perhaps it’s a sleeping man.”
Wings Over Scotland | Thoughts on a single-question referendum
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
Now he stood in front of the tar baby. “Hello, old man. What are you doing here?” he yelled. The tar baby didn’t answer. “Don’t you hear me?” asked Rabbit. “Speak, or I’ll hit you.” The tar baby said nothing, 
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
so Rabbit hit him. His hand stuck to the tar. “Let me go. You were pretending that you were sleeping. Let me go, or I’ll hit you with my other hand,” yelled Rabbit angrily. Of course, the tar baby said nothing, so Rabbit hit him with his other hand. It stuck, too. 
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
“Let me go, or I’ll kick you,” said Rabbit. The tar baby didn’t say anything, so Rabbit kicked him and his foot stuck in the tar. Poor Rabbit! He didn’t know when to stop. He kicked with his other foot, and it stuck, too. 
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
The other animals were hiding in the grass, and when they saw Brother Rabbit stuck in the tar baby, they all ran out. “We’ve caught you,” they said.
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
“We are more clever than you. We’ve caught you, old Rabbit!” “
Oh, I’m so sick,” said Rabbit. “What shall we do with him?” asked one. “Throw him into a fire,” said another.
“Please, please throw me into a fire,” said Rabbit. “I’m so cold.” 
Song of the South (1946)

“No, we can’t do that,” the other animals said. “He likes the fire.” One said, “Hang him,” but another said, “He’s too light to hang.” 
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
Finally they said to Brother Rabbit, “We’re going to throw you into the water with a stone around your neck.” “Oh, yes,” Rabbit said. “I love the water. Throw me in now. I want to visit my friend Brother Fish.” “We can’t do that,” the animals said. 
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)
“Let’s throw him into the brier patch.” “No, no,” cried Rabbit, “please don’t do that. The brier will tear my feet. They‘ll tear my skin. They’ll tear my eyes out.” 

So the other animals picked Rabbit up and threw him into the brier patch. As Rabbit ran away through the briers, he yelled, ”This is the nicest place I know of. This is my home. I was born in a brier patch.”
Song of the South (1946)
นิทานเรื่อง ตุ๊กตาน้ำมันดิน (The Tar Baby)

The Tar Baby (ตุ๊กตาน้ำมันดิน)
One day Rabbit said to himself, “It’s too dry here. I need some water. I can drink dew in the mornings, but that isn’t enough.” So Brother Rabbit went to Brother Fox. He said, 
“Brother Fox, we all need water. Let’s dig a well.
”So Fox went and called all the other animals together. “Come. Let’s dig a well for our water,” he said. He got Brother Bear, Brother Possum, and Brother Coon. 
วันหนึ่งกระต่ายพูดกับตัวเองว่า “ที่นี่แห้งแล้งเกินไป ฉันต้องการน้ำ ฉันดื่มน้ำค้างได้ในตอนเช้า แต่มันไม่เพียงพอ” ดังนั้น คุณพี่ กระต่ายจึงไปหา คุณพี่หมาป่า แล้วพูดว่า “พี่หมาป่า, พวกเราต้องการน้ำ มาช่วยกันขุดบ่อเถอะ”  
หมาป่าจึงไปเรียกสัตว์อื่น ๆ “มา! พวกเรามาขุดบ่อ เพื่อน้ำสำหรับพวกเราเถอะ” เขาได้เพื่อนมาร่วมงาน คือ คุณพี่หมี, คุณพี่พอสซัม, และ คุณพี่แรดคูน

When the animals had decided where to dig the well, they start to dig, and they asked Brother Rabbit to help them. "Don't forget, boy. Don't forget," the boy repeat. “I’m sick,” said lazy Brother Rabbit 
“Come on,” they said. “Help us dig this well. We all need water.” 
Rabbit said, “Oh, I don’t need water. I can drink dew in the morning.” So he didn’t help. 
But when the other animals finished digging, he wanted some of the water. Of course, the other animals didn’t let Rabbit take any water from the well, but he went at night and got a pan full of water.
เมื่อบรรดาเหล่าสัตว์ตกลงใจที่จะขุดบ่อ พวกมันก็เริ่มขุด และเรียกร้องให้คุณพี่กระต่ายมาช่วยพวกมัน “ฉันป่วย น่ะ!” คุณพี่กระต่ายจอมขี้เกียจบอก 
“มาน่า !” บรรดาสัตว์ร้องเรียก “ช่วยพวกเราขุดบ่อนี้ พวกเราทั้งหมดต้องการน้ำ” 
กระต่ายบอกว่า “ฉันไม่ต้องการน้ำ ฉันดื่มน้ำค้างตอนเช้าได้” และ มันก็ไม่ช่วยขุดบ่อ 
แต่ เมื่อสัตว์อื่น ๆ ช่วยกันขุดบ่อน้ำจนสำเร็จ เจ้ากระต่ายกลับต้องการน้ำด้วย แน่นอนว่า บรรดาสัตว์ทั้งหลาย ย่อมจะไม่ยอมให้ เจ้ากระต่ายใช้น้ำจากบ่อแห่งนี้ แต่กระต่ายก็มาตอนกลางคืน และเอาน้ำไปเต็มกะทะทีเดียว 

The next day the angry animal saw Rabbit’s footprints by the well. 
“What can we do about Brother Rabbit?” they asked. “He thinks he is better than we are. He thinks he is the cleverest animal of all.” Bear said, 
“I’ll tell you. I’ll sit here by the well all night and catch him.” So Bear sat by the well, but he went to sleep. Again Rabbit came and quietly stole some water.
วันต่อมา เหล่าสัตว์ ก็ต้องโกรธที่เห็นรอยเท้าของเจ้ากระต่ายที่ข้าง ๆ บ่อน้ำ 
“เราจะทำอย่างไรกับกระต่ายดี ?” ต่างถามกันเอง  หมีกล่าวว่า “กระต่ายคงคิดว่าเขาเก่งกว่าพวกเรา เขาคิดว่าเขาเป็นสัตว์ที่ฉลาดกว่าสัตว์ทั้งมวล” 
“ฉันจะบอกพวกเรา ว่าฉันจะนั่งข้าง ๆ บ่อน้ำนี้ทั้งคืน และ จับเขา” ดังนั้นหมีจึงนั่งข้างบ่อน้ำ แต่ เขาเผลอหลับไป  กระต่ายมาขโมยน้ำอย่างเงียบๆ ไปได้อีก

“We must catch Brother Rabbit,” the animals said the next day. “How can we do it?” Each animal spoke more excitedly than the one before. Brother Bear was the angriest of all, and he spoke the most loudly. Then Brother Fox wanted to speak, and Brother Bear told the other animals to listen to him. 
“พวกเราต้องจับกระต่ายให้ได้” บรรดาสัตว์พูดกันในวันต่อมา “เราจะทำได้อย่างไรกันดี?” สัตว์แต่ละตัวพูดด้วยความตื่นเต้นกว่าครั้งก่อน หมีเป็นผู้ที่โกรธที่สุด ต่อมาหมาป่าอยากพูดบ้าง หมีจึงบอกสัตว์อื่น ๆ ให้ฟัง 

“Brother Fox will know what to do,” he said. “I know how to catch him,” said Brother Fox. “Let’s make a tar baby and put it near the well. A tar baby is the best thing. 
That night Brother Rabbit went to the well to get some water. He saw the tar baby and thought it was Brother Bear. “I can’t get any water tonight,” he thought. “There ‘s Brother Bear waiting for me again.” 
He looked a second time and said, “No, that isn’t Bear. He’s too little to be Brother Bear.” 
คุณพี่หมาป่ากล่าวว่า “ฉันรู้ว่าจะทำอะไร!”  “ฉันรู้ว่าจะจับกระต่ายได้อย่างไร พวกเราช่วยกันทำ ตุ๊กตาน้ำมันดินสักตัวหนึ่ง แล้ววางมันไว้ข้างบ่อน้ำ มันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด” 
คืนนั้น กระต่ายไปที่บ่อน้ำอีกเพื่อจะนำน้ำไปใช้ มันเห็นตุ๊กตาน้ำมันดินแต่คิดว่าเป็นหมีจึงคิดว่า “ฉันคงจะไม่ได้น้ำในคืนนี้" หมีคงกำลังนั่งรอฉันอยู่ตรงนั้นอีกเป็นแน่” 
กระต่ายจ้องมองอีกครั้งหนึ่ง แล้วพูดว่า “นั่นไม่ใช่คุณพี่หมี นั่นตัวเล็กเกินไปที่จะเป็นคุณพี่หมี” 

Rabbit went up to the tar baby and said, “Boo-oo-oo!” The tar baby didn’t move. The Rabbit put his face near the tar baby’s face and said again, “Boo!” The tar baby didn’t speak. Rabbit ran around and around the tar baby and put his hand near the tar baby’s face, but the tar baby stood still. “I think that’s only a piece of wood,” Rabbit said, “or perhaps it’s a sleeping man.” 
เจ้ากระต่ายเข้าไปหา ตุ๊กตาน้ำมันดิน แล้วทำเสียงหลอก “บู้!!!!!!!!!!” ตุ๊กตาน้ำมันดิน ไม่ขยับ เจ้ากระต่าย ยื่นหน้าเข้าไปที่ใบหน้าของ ตุ๊กตาน้ำมันดิน และทำเสียงหลอก “บู้!!!!!!!!!!” อีกรอบ ตุ๊กตาน้ำมันดิน ก็ไม่พูด กระต่ายจึงวิ่งวนไปรอบ ๆ แล้วยื่นมือไปใกล้ใบหน้าของตุ๊กตาน้ำมันดิน แต่ มันก็ยังยืนนิ่งเฉย “ฉันคิดว่านั่นเป็นเพียงเศษไม้ชิ้นหนึ่ง หรือ บางทีอาจจะเป็นชายที่กำลังหลับ” 

Now he stood in front of the tar baby. 
“Hello, old man. What are you doing here?” he yelled. The tar baby didn’t answer. 
“Don’t you hear me?” asked Rabbit. 
“Speak, or I’ll hit you.” The tar baby said nothing, so Rabbit hit him. His hand stuck to the tar. “Let me go. You were pretending that you were sleeping. 
Let me go, or I’ll hit you with my other hand,” yelled Rabbit angrily. 
Of course, the tar baby said nothing, so Rabbit hit him with his other hand. It stuck, too. 
ในตอนนี้กระต่ายมายืนอยู่หน้า ตุ๊กตาน้ำมันดิน และตะโกนทักทายว่า 
“สวัสดี, ตาแก่! กำลังทำอะไรอยู่ที่นี่?” ตุ๊กตาน้ำมันดิน ไม่ได้ตอบ 
จ้ากระต่ายพูดต่อไปว่า “ไม่ได้ยินที่ฉันพูด หรือไง? 
พูดซิ! ไม่งั้นฉันจะอัด แก” แต่ก็ไม่คำตอบใดๆ ทั้งสิ้น ดังนั้นเจ้ากระต่ายจึงตบตุ๊กตาน้ำมันดิน มือข้างที่ตบ ติดน้ำมัน “ปล่อยฉันนะ! แกแกล้งทำเป็นหลับหรือ? 
ปล่อยฉันนะ! ไม่งั้น ฉันจะอัด แกด้วยมืออีกข้างหนึ่งของฉัน” เจ้ากระต่าย ตะคอกด้วยความโกรธ และแน่นอนว่า ตุ๊กตาน้ำมันดิน ไม่พูดอะไรเหมือนเดิม กระต่ายจึงตบด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ซึ่งก็ติดน้ำมันเช่นเดียวกัน 

“Let me go, or I’ll kick you,” said Rabbit. The tar baby didn’t say anything, so Rabbit kicked him and his foot stuck in the tar. Poor Rabbit! He didn’t know when to stop. He kicked with his other foot, and it stuck, too. 
“ปล่อยฉันนะ! ไม่งั้นฉันจะ เตะ แก” เจ้ากระต่ายเอ๋ย แต่ยังคงไม่มีการตอบกลับ กระต่ายจึงเตะตุ๊กตาน้ำมันดิน เท้าของเจ้ากระต่ายก็ติดกับตัวตุ๊กตาน้ำมันดินอีก กระต่ายผู้น่าสงสาร! มันไม่รู้ว่าเมื่อไรจึงจะหยุดได้ มันเตะด้วยเท้าอีกข้างหนึ่ง ซึ่งมีคำตอบอยู่แล้วว่าต้องติดตุ๊กตาน้ำมันดินอีก 

The other animals were hiding in the grass, and when they saw Brother Rabbit stuck in the tar baby, they all ran out. “We’ve caught you,” they said. “We are more clever than you. We’ve caught you, old Rabbit!” “Oh, I’m so sick,” said Rabbit. 
“What shall we do with him?” asked one. “Throw him into a fire,” said another. 
“Please, please throw me into a fire,” said Rabbit. “I’m so cold.” 
“No, we can’t do that,” the other animals said. “He likes the fire.” One said, “Hang him,” but another said, “He’s too light to hang.” 
บรรดาสัตว์ที่แอบอยู่ในหญ้า เมื่อเห็นว่า กระต่ายติดอยู่กับตุ๊กตาน้ำมันดิน ทั้งหมดจึงวิ่งปรากฏตัวออกมา “พวกเราจับแกได้แล้ว! พวกเราฉลาดกว่าแก พวกเราจับแกได้แล้ว เจ้ากระต่ายแก่!” กระต่ายร้องออกมาว่า“โอ้! ฉันป่วยมาก”  สัตว์ตัวหนึ่งถามว่า 
“พวกเราจะทำอะไรกับมันดีนะ?” อีกตัวตอบว่า “โยนมันเข้ากองไฟเลย!”  
กระต่ายจึงเรียกร้อง “ช่วยโยนฉันลงในกองไฟเถอะ ฉันหนาวเหลือเกิน” 
สัตว์ตัวอื่นแย้ง  “พวกเราทำอย่างนั้นไม่ได้ มันชอบไฟ”  สัตว์อีกตัวเสนอ “แขวนคอมัน!” อีกตัวก็ออกเสียงคัดค้าน “ตัวมันเบาเกินกว่าที่จะแขวนคอ”  

Finally they said to Brother Rabbit, “We’re going to throw you into the water with a stone around your neck.” “Oh, yes,” Rabbit said. “I love the water. Throw me in now. I want to visit my friend Brother Fish.” 
“We can’t do that,” the animals said. “Let’s throw him into the brier patch.” 
“No, no,” cried Rabbit, “please don’t do that. The brier will tear my feet. They‘ll tear my skin. They’ll tear my eyes out.” So the other animals picked Rabbit up and threw him into the brier patch. As Rabbit ran away through the briers, he yelled, ”This is the nicest place I know of. This is my home. I was born in a brier patch.”
ในที่สุด พวกมันพูดกับกระต่ายว่า “พวกเราจะโยนแกลงไปในน้ำพร้อมกับก้อนหินถ่วงที่คอของแก” เจ้า กระต่ายตอบว่า “โอ้! เยี่ยม! ฉันชอบน้ำ โยนฉันลงไปเดี๋ยวนี้เลย! ฉันจะลงไปเยี่ยมเพื่อนปลาของฉัน” 
“พวกเราทำอย่างนั้นไม่ได้ พวกเราโยนมันลงไปใน พงกุหลาบป่าดีกว่า” บรรดาสัตว์เสนอ 
“อย่า! อย่า! กรุณาอย่าทำอย่างนั้น ! หนามจะบาดเท้าของฉัน! มันจะฉีกหนังของฉัน! มันจะทิ่มตาของฉัน!” ดังนั้น บรรดาสัตว์จึงจับ เจ้ากระต่ายขึ้น และโยนมันลงไปใน พงกุหลาบป่า เมื่อ เจ้ากระต่ายวิ่งผ่านเข้าไปใน พงกุหลาบป่า มันตะโกนว่า “ที่นี่เป็นที่ดีที่สุดที่ฉันรู้จัก ที่นี่คือบ้านของฉัน ฉันเกิดที่นี่”

คำศัพท์น่ารู้ (Vocabulary)
well (n.)  =  บ่อน้ำ
footprints (n.)  =  รอยเท้า
clever (adj.)  =  เฉลียวฉลาด
excitedly (adv.)  =  อย่างตื่นเต้น
yell (v.)  =  ตะโกน
catch (v.)  =  จับ
wait (v.)  =  รอ
tear (v.)  =  ฉีก











วันอาทิตย์ที่ 29 มีนาคม พ.ศ. 2563

นิทานเรื่อง รักษาหาย (The Cure)

The Cure
นิทานเรื่อง รักษาหาย (The Cure)
Once there was a sick old man who had rheumatism and couldn't walk. He hadn't walk for ten years. All day he sat in front of his house and thought about his rheumatism. At night his family carried him to bed. 
"Won't I ever walk again?" he asked. His family didn't think so. 

One day, when he was sitting in his chair looking at the road, a boy that came along stopped to talk to him. 
"Do you know the old cemetery, which is down this road?" asked the boy. 
"Yes, I do," said the old man. "People say that the Devil and the Lord are there. 
นิทานเรื่อง รักษาหาย  (The Cure)
They say that they are dividing the souls," said the boy. 
"Do you believe it?" "Perhaps yes and perhaps no," answered the old man. 
"Nobody will go there at night. Everybody I know is afraid. Nobody will go there on a dark night, or on a clear one, either. Aren't you afraid, too?" 

"I'm not afraid," said the old man, "but I can't walk so far." The boy became excited. 
"Will you go there with me?" he asked. "I'll carry you on my back." 
"Of course I'll go," said the old man. They planned on going that same night. 
นิทานเรื่อง รักษาหาย (The Cure)
That day two thieves came to town. They usually stole together. This time the first one planned to steal a sheep, and the second planned to steal some ears of corn. They decided to meet at night in the cemetery. When the thief with the corn went to the cemetery, his friend wasn't there. The thief put the corn on the ground and began to divide the ears. 
นิทานเรื่อง รักษาหาย  (The Cure)
"I'll take this one; he can have that one. I'll take this ear; he can have that ear." 
When the boy picked up the old man, he found that he was very heavy, so he soon put him down on the road. 
"Aren't you going to carry me all the way? Asked the old man. "I can't walk, you know." 
So the boy picked him up again and started on. 
นิทานเรื่อง รักษาหาย (The Cure)
After a time the boy came along with the old man on his back. They heard the thief say, 
"I'll take this one; he can have that one," but it was too dark to see anyone. The thief heard the boy and thought it was his friend with the sheep. 
"Is he fat?" he yelled. 
นิทานเรื่อง รักษาหาย  (The Cure)
The boy's hair stood up on his head. He threw the old man to the ground and said, 
"Fat or thin, you can have him!" Then he turned around and ran as fast as he could run. He stopped running when he came to the old man's house. There was a light on the porch, and he saw the old man, sitting in his chair, smoking a cigar! 

"Why are you so slow?" called the old man. That old man never had rheumatism again. He was cured. And the boy never went to the cemetery again, day or night.
นิทานเรื่อง รักษาหาย  (The Cure)

The Cure (รักษาหาย)
Once there was a sick old man who had rheumatism and couldn't walk. He hadn't walk for ten years. All day he sat in front of his house and thought about his rheumatism. At night his family carried him to bed. "Won't I ever walk again?" he asked. His family didn't think so. 
กาลครั้งหนึ่ง มีชายชราคนหนึ่งป่วยด้วยโรคปวดข้อ และ เดินไม่ได้ เขาไม่ได้เดินมานานเป็นเวลาสิบปี วันทั้งวัน เขาจะนั่งอยู่ที่หน้าบ้าน และ คิดถึงแต่เรื่องโรคปวดข้อของตัวเอง ในเวลากลางคืน คนในครอบครัวจะช่วยกันยกเขาขึ้นเตียง "ฉันจะเดินไม่ได้ตลอดไปแล้วหรือ?" เป็นคำถามของเขาที่คนในครอบครัวไม่คิดว่าจะเป็นอย่างนั้น 

One day, when he was sitting in his chair looking at the road, a boy that came along stopped to talk to him. "Do you know the old cemetery, which is down this road?" asked the boy. "Yes, I do," said the old man. "People say that the Devil and the Lord are there." 
วันหนึ่งขณะที่เขานั่งในเก้าอี้ มองไปบนท้องถนน มีเด็กชายคนหนึ่งเดินมาและหยุดคุยกับเขา "ลุงรู้จัก ป่าช้าเก่าไหม? เขาว่าไปตามถนนเส้นนี้ใช่ไหม!" เด็กชายถามชายชรา "รู้จักสิ เจ้าหนุ่ม" ชายชราตอบ "ผู้คนเขาพูดกันว่า, ปีศาจ กับ พระเจ้า อยู่ที่นั่น" 

They say that they are dividing the souls," said the boy. "Do you believe it?" "Perhaps yes and perhaps no," answered the old man. "Nobody will go there at night. Everybody I know is afraid. Nobody will go there on a dark night, or on a clear one, either. Aren't you afraid, too?"
เขาเล่ากันว่า ปีศาจกับพระเจ้าจะแบ่งวิญญาณกัน ลุงเชื่อไหม?" เด็กชายถาม "บางครั้งก็เชื่อ บางครั้งก็ไม่เชื่อ!" ชายชราตอบ  "ไม่มีใครคิดจะไปที่นั่นตอนกลางคืน ทุก ๆ คนที่ผมรู้จัก กลัว กันทั้งนั้น ไม่มีใครไปที่นั่นในคืนที่มืดสนิท หรือแม้แต่คืนที่มีแสงสว่าง ก็ไม่อยากไป ลุงไม่กลัวกับเขาบ้างเหรอ?"

"I'm not afraid," said the old man, "but I can't walk so far." The boy became excited. "Will you go there with me?" he asked. "I'll carry you on my back." "Of course I'll go," said the old man. They planned on going that same night. 
 "ฉันไม่กลัว แต่ฉันเดินไม่ได้" ชายแก่ตอบ เด็กชายรู้สึกตื่นเต้น "ลุงจะไปกับผมไหมหล่ะ? ผมจะให้ลุงขี่หลังผมไป"  "ฉันจะไปแน่นอน!" ชายชราตอบ พวกเขาวางแผนที่จะไปในคืนวันนั้น

That day two thieves came to town. They usually stole together. This time the first one planned to steal a sheep, and the second planned to steal some ears of corn. They decided to meet at night in the cemetery. When the thief with the corn went to the cemetery, his friend wasn't there. The thief put the corn on the ground and began to divide the ears. 
วันนั้นมี ขโมยสองคนเข้ามาในหมู่บ้าน ปกติสองคนนี้จะร่วมกันขโมย  แต่คราวนี้ ขโมยคนแรก วางแผนขโมยแกะ 1 ตัว ขโมยอีกคนหนึ่งจะ ขโมยฝักข้าวโพด  หัวขโมยทั้งสองตัดสินใจไปเจอกันที่ป่าช้า ในตอนกลางคืน  เมื่อเจ้าขโมยคนที่ขโมยฝักข้าวโพดมาถึงป่าช้า ขโมยอีกคนหนึ่งยังมาไม่ถึง เขาเทข้าวโพดลงบนพื้น แล้วเริ่มแบ่งฝักข้าวโพด 

"I'll take this one; he can have that one. I'll take this ear; he can have that ear." When the boy picked up the old man, he found that he was very heavy, so he soon put him down on the road. "Aren't you going to carry me all the way? Asked the old man. "I can't walk, you know." So the boy picked him up again and started on. 
"ฉันเอาฝักนี้, เขาเอาฝักนั้น  ฉันจะเอาฝักนี้, แกเอาฝักนั้นไป" เมื่อเด็กชายมารับชายแก่ เขาก็พบว่าชายแก่หนักมากๆ ให้ขี่หลังเดินมาได้ไม่นานก็ต้องปล่อยชายแก่ลงบนถนน ชายชราจึงเอ๋ยถามว่า "พ่อหนุ่มจะไม่แบกฉันไปจนถึงที่หรอกหรือ? เธอก็รู้ว่าฉันเดินไม่ได้" เด็กชายจึงต้องแบกชายแก่อีกครั้งแล้วเริ่มเดินต่อ

After a time the boy came along with the old man on his back. They heard the thief say, "I'll take this one; he can have that one," but it was too dark to see anyone. The thief heard the boy and thought it was his friend with the sheep. "Is he fat?" he yelled.
เวลาผ่านไป เด็กชายที่มีชายแก่อยู่บนหลังก็มาถึงป่าช้า ทั้งสองได้ยินเสียงหัวขโมยพูดว่า "ฉันจะเอาอันนี้, แกเอาอันนั้น" แต่สภาพมันมืดมากเกินกว่าที่จะเห็นใคร ๆ ได้ เจ้าขโมยได้ยินเสียงคนเดินมา ก็นึกว่าเป็นเพื่อนหัวขโมยที่นำแกะมาถึงแล้ว จึงตะโกนถามว่า "มันอ้วนไหม?"

The boy's hair stood up on his head. He threw the old man to the ground and said, "Fat or thin, you can have him!" Then he turned around and ran as fast as he could run. He stopped running when he came to the old man's house. There was a light on the porch, and he saw the old man, sitting in his chair, smoking a cigar! 
เด็กชายขนหัวลุกตั้ง โยนชายแก่ลงพื้นแล้วพูดว่า "อ้วน หรือ ผอม แกก็เอาเขาไปเถอะ!" แล้วหมุนตัวกลับ วิ่งออกไปด้วยความเร็วเท่าที่จะวิ่งได้ เด็กชายหยุดวิ่งเมื่อมาถึงบ้านของชายแก่ มีแสงไฟที่ระเบียงบ้าน และเขาเห็น ชายแก่นั่งอยู่บนเก้าอี้ สูบบุหรี่ 

"Why are you so slow?" called the old man. That old man never had rheumatism again. He was cured. And the boy never went to the cemetery again, day or night.
"ทำไมพ่อหนุ่มถึงมาช้านักล่ะ?" ชายชราถาม ชายชราไม่รู้สึกปวดข้ออีกต่อไป  เขาถูกรักษาจนหายแล้ว และเด็กชายก็ไม่เคยไปที่ป่าช้าอีกเลย ไม่ว่าจะในตอนกลางวัน หรือ กลางคืน

คำศัพท์น่ารู้ (Vocabulary)
rheumatism (n.)  =  โรคปวดข้อ
cemetery (n.)  =  ป่าช้า
divide (v.)  =  แบ่ง
of course (adv.)  =  อย่างแน่นอน
perhaps (adv.)  =  บางที
decide (v.)  =  ตัดสินใจ
porch (n.)  =  ระเบียง, เฉลียง





วันศุกร์ที่ 8 มีนาคม พ.ศ. 2562

นิทานอีสปเรื่อง หมีกับฝูงปู (The Bear and the Crabs)

The Bear and the Crabs
นิทานอีสปเรื่อง หมีกับฝูงปู (The Bear and the Crabs)
Once upon a time, a Bear lived in the forest. He was huge and would eat a lot of food. However, he was very lazy. So, he enjoyed eating the remains of the prey left by the bigger animals.

One day, the lazy Bear felt very hungry. He could not find any food around his den. The poor Bear waited and waited. Then, he started walking in search of food.

He thought to himself, ‘Oh! How I would love to eat some bamboo or fruits! But I would be the happiest if I found a beehive with honey!’
นิทานอีสปเรื่อง หมีกับฝูงปู (The Bear and the Crabs)
Now, at the end of the forest, there was a rocky shore along the big blue sea. The Bear soon reached the rocky shore. There, he found a firm rock and held on to it. He lowered his furry legs into the cold water and waited. Some Crabs that lived in the sea caught the Bear’s fur, thinking it was their prey. 
นิทานอีสปเรื่อง หมีกับฝูงปู (The Bear and the Crabs)
The Bear, at once, pulled his legs up and shook off the Crabs on the rock. Then he enjoyed the food he had cleverly collected all over his legs.
นิทานอีสปเรื่อง หมีกับฝูงปู (The Bear and the Crabs)
   "Even the lazy think of good ideas, when they are hungry."
The Bear and the Crabs (หมีกับฝูงปู)
Once upon a time, a Bear lived in the forest. He was huge and would eat a lot of food. However, he was very lazy. So, he enjoyed eating the remains of the prey left by the bigger animals.
กาลครั้งหนึ่ง มีหมีตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในป่า  มันตัวใหญ่มหึมาและกินจุมาก  แต่กระนั้นมันก็เป็นหมีที่ขี้เกียจมากเช่นกัน  มันมีความสุขกับการกินเหยื่อที่เหลือจากสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าทิ้งไว้

One day, the lazy Bear felt very hungry. He could not find any food around his den. The poor Bear waited and waited. Then, he started walking in search of food.
วันหนึ่งเจ้าหมีจอมขึ้เกียจรู้สึกหิวมาก  มันไม่สามารถหาอาหารรอบๆ บริเวณที่มันอาศัยอยู่ เจ้าหมีผู้น่าสังเวชรอแล้วรอเล่า  ต่อมามันจึงเริ่มออกเดินไปหาอาหาร 

He thought to himself, ‘Oh! How I would love to eat some bamboo or fruits! But I would be the happiest if I found a beehive with honey!’
มันคิดกับตัวเองว่า "โอ้! ข้าจะชอบกินหน่อไม้หรือผลไม้ได้ยังไงกัน! แต่ข้ามีความสุขมากหากข้าพบรังผึ้งกับน้ำผึ้ง!"

Now, at the end of the forest, there was a rocky shore along the big blue sea. The Bear soon reached the rocky shore. There, he found a firm rock and held on to it. He lowered his furry legs into the cold water and waited. Some Crabs that lived in the sea caught the Bear’s fur, thinking it was their prey. 
ตอนนี้ก็มาถึงสุดขอบป่าแล้ว มีชายฝั่งหินขนานกับทะเลสีครามอันกว้างใหญ่  หมีไปถึงชายฝั่งอย่างรวดเร็ว ที่ตรงนั้นมันพบหินที่มีความแข็งแรงมั่นคงก้อนหนึ่งและมันเองก็ไปยืนอยู่บนหินก้อนนั้น  เจ้าหมีค่อยๆ หย่อนขาที่มีขนยาวๆ ของมันลงไปในน้ำที่เย็นและรอ ฝูงปูจำนวนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในทะเลมาเกาะที่ขนของเจ้าหมีเพราะคิดว่าเป็นเหยื่อของพวกมัน

The Bear, at once, pulled his legs up and shook off the Crabs on the rock. Then he enjoyed the food he had cleverly collected all over his legs.
ทันใดนั้นเอง  หมีดึงขาของมันขึ้นจากน้ำและเขย่าปูที่ติดลงบนหิน ต่อมามันก็มีความสุขกับอาหารที่มันได้เก็บจากขาของมันอย่างชาญฉลาด

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
"Even the lazy think of good ideas, when they are hungry."
"แม้แต่คนเกลียดคล้านก็ยังมีความคิดที่ดีๆ ในยามที่พวกเขาหิว"

คำศัพท์น่ารู้ (Vocabulary)
prey (n.)  =  เหยื่อ 
den (n.)  =  ถ้ำสัตว์, ที่อยู่ของสัตว์
shore (n.)  =  ชายฝั่ง
furry (adj.) =  มีขนยาว
catch (v.)  =  เกาะ
at once (adv.)  =  ทันใดนั้น
collect (v.)  =  เก็บรวบรวม,สะสม


Credit: 
http://shortstoriesshort.com
https://www.bedtimeshortstories.com


วันศุกร์ที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2562

นิทานเรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับหน้ากาก (The Fox and the Mask)

The Fox and the Mask 
นิทานเรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับหน้ากาก (The Fox and the Mask)
A Fox had got into the storeroom of a theater, by some means. Suddenly he observed a face glaring down on him, and began to be very frightened, but looking more closely he found it was only a mask, such as actors use to put over their faces.
นิทานเรื่อง สุนัขจิ้งจอกกับหน้ากาก (The Fox and the Mask)
“Ah”, said the Fox, “you look very fine, it is a pity you have not got any brains.” 
                                      
                               “All that glitters is not gold.”

The Fox and the Mask (สุนัขจิ้งจอกกับหน้ากาก)
A Fox had got into the storeroom of a theater, by some means. Suddenly he observed a face glaring down on him, and began to be very frightened, but looking more closely he found it was only a mask, such as actors use to put over their faces.
สุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งเดินเข้าไปในห้องเก็บของของโรงภาพยนต์แห่งหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์อะไรบางอย่าง  ทันใดนั้น มันก็สังเกตเห็นใบหน้าของใครบางคนจ้องเขม็งมาที่มัน, เจ้าสุนัขจิ้งจอกเริ่มรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก  แต่เมื่อมันเข้าไปดูใกล้ๆ ก็พบว่าเป็นเพียงหน้ากากอันหนึ่งเท่านั้น  เหมือนกับที่นักแสดงใช้สวมใส่บนหน้าของพวกเขา

“Ah”, said the Fox, “you look very fine, it is a pity you have not got any brains.” 
“อะฮ้า” สุนัขจิ้งจอกพูด “หน้าตาแกก็ดูดีนะ แต่น่าสงสารที่แกดันไม่มีมันสมอง”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
All that glitters is not gold.”
“สิ่งที่ต้องตาน่าหลงใหลไม่ได้มีค่าเสมอไป”


คำศัพท์น่ารู้ (Vocabulary)      
glaring (adj.) = มองถมึงตึง (ด้วยความดุหรือโกรธ)
mask (n.) = หน้ากาก
observe (v.) = สังเกตเห็น
frightened (adj.) = ตกใจ, สะดุ้งตกใจกลัว
pity (v.) = สงสาร, เวทนา, เห็นใจ
brain (n.) = สมอง, สติปัญญา
glitter (n.) = สิ่งที่เปล่งแสงแวววาวระยิบระยับ




วันอาทิตย์ที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2562

นิทานอีสปเรื่อง หงส์กับนกฮูก (The Swan and the Owl)

The Swan and the Owl
นิทานอีสปเรื่อง หงส์กับนกฮูก (The Swan and the Owl)
Once upon a time, there lived a Swan near a lake in a forest.

One night, an Owl saw the Swan gliding on the lake in the moonlight. He praised the Swan and soon, the two became friends. They met near the lake for many days.
นิทานอีสปเรื่อง หงส์กับนกฮูก (The Swan and the Owl)
The Owl soon got bored of the place and told the Swan, “I am going back to my forest. You are welcome to visit me whenever you want to.”

One day, the Swan decided to visit the Owl. It was daylight when the Swan reached the Owl’s home. She could not find him, as he was hiding in the dark hole of a tree.

The Owl told the Swan, “Please rest till the sun sets. I can come out only at night.”
นิทานอีสปเรื่อง หงส์กับนกฮูก (The Swan and the Owl)
Early next morning, some people were passing by. On hearing them, the Owl hooted.

The people thought it was not a good sign to hear an Owl hoot. So, one of them wanted to shoot the Owl.

The Owl flew away and hid in a hole near the lake.  The poor Swan did not move. The arrow hit the Swan and she died.

                        "Never leave your friends in difficulty."
นิทานอีสปเรื่อง หงส์กับนกฮูก (The Swan and the Owl)
The Swan and the Owl (หงส์กับนกฮูก)
Once upon a time, there lived a Swan near a lake in a forest.
กาลครั้งหนึ่ง  มีหงส์ตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในป่าใกล้ๆ ทะเลสาบ

One night, an Owl saw the Swan gliding on the lake in the moonlight. He praised the Swan and soon, the two became friends. They met near the lake for many days.
คืนหนึ่ง นกฮูกตัวหนึ่งเห็นหงส์ลอยเคลื่อนไหวไปมาบนทะเลสาบภายใต้แสงจันทร์ มันชื่นชมหงส์และทั้งสองก็กลายมาเป็นเพื่อนกันในไม่ช้า พวกมันพบกันบริเวณใกล้ทะเลสาบอยู่หลายวัน

The Owl soon got bored of the place and told the Swan, “I am going back to my forest. You are welcome to visit me whenever you want to.”
ในไม่ช้า เจ้านกฮูกก็รู้สึกเบื่อที่แห่งนี้และบอกกับหงส์ว่า "ฉันจะกลับไปยังป่าของฉันแล้ว ยินดีต้อนรับเสมอหากเธอจะไปยังที่นั่น"

One day, the Swan decided to visit the Owl. It was daylight when the Swan reached the Owl’s home. She could not find him, as he was hiding in the dark hole of a tree.
วันหนึ่ง หงส์ตัดสินใจไปเยี่ยมนกฮูก มันไปถึงบ้านนกฮูกตอนพระอาทิตย์ยังไม่ตก  เจ้าหงส์หานกฮูกไม่เจอเพราะนกฮูกเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในโพรงมืดของต้นไม้

The Owl told the Swan, “Please rest till the sun sets. I can come out only at night.”
นกฮูกบอกกับหงส์ว่า "ช่วยอยู่ต่อจนพระอาทิตย์ตกเถิด ฉันออกมาข้างนอกได้เฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น"

Early next morning, some people were passing by. On hearing them, the Owl hooted.
เช้าตรู่วันต่อมา นกฮูกร้องออกมาเมื่อได้ยินเสียงคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินผ่านมา

The people thought it was not a good sign to hear an Owl hoot. So, one of them wanted to shoot the Owl.
ผู้คนคิดว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นหากได้ยินเสียงนกฮูกร้อง คนหนึ่งในกลุ่มจึงอยากยิงนกฮูกทิ้ง

The Owl flew away and hid in a hole near the lake.  The poor Swan did not move. The arrow hit the Swan and she died.
นกฮูกบินหนีและไปซ๋อนตัวในโพรงๆ หนึ่งใกล้ทะเลสาบ เจ้าหงส์ผู้น่าสงสารไม่ได้บินไปไหน  ลูกศรปักเข้าที่ตัวของมันและมันก็ตาย

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า (Moral)
"Never leave your friends in difficulty."
"อย่าทิ้งเพื่อนในเวลาที่ยากลำบาก"

คำศัพท์น่ารู้ (Vocabulary) 
moonlight (n.)  =  แสงจันทร์
praise (v.)  =  ชื่นชม
decide (v.)  =  ตัดสินใจ
rest (v.)  =  พักผ่อน,รอ, อาศัย
hoot (v.)  =  ทำเสียงร้อง
shoot (v.)  =  ยิง
poor (adj.)  =  น่าสงสาร



Credit: http://shortstoriesshort.com